Var Olmak ?

Bazen çöker bütün hışmıyla üzerimize garip bir hüzün.
Sussak geçmez, ağlasak nafile...
"Gelin boş verelim bu dünyayı." dese biri,
Çıkıp gelse uzaklardan.
Çözse içimizdeki sırları,
Yok etse tüm boşlukları! 
Nasıl da minnettar bakarız bu masum gözlerimizle
Bu gün görmemiş, bu aciz...
Gelse biri, şimdi gelse.

Ben ne vakit bir yanlışa düşecek olsam, bir doz Zülfü Livaneli dinleyip kendime geliyorum.

    Bazen de hayat bozulmasından inanılmaz derecede korktuğumuz büyüklükte mutluluklar verir bizlere. Ben yazmayalı baya bir değişti hayat sevgili okurum, baya zaman geçmiş aradan. Umarım ki bu yazıyı okuyan herkes en az benim kadar mutludur ( şimdi merak ettiniz değil mi mutluluğumun sebebini? :) ) Bilmiyorum kaldı mı benim gibi blog yazıları yazanlar ama eğlenceli oluyor değil mi bir başkasının hayatından minik ayrıntılar? Evet dediğinizi duyar gibiyim. Sadede geleyim ben aşık oldum sevgili okurum çok seviyorum hem de ( vayy dediniz mi he? ) :) 

    Ben uzun zamandır çeşitli yazılar yazıyorum tabi bir çoğunu burada paylaşmadığımdan göremiyorsunuz ama şimdilerde sadece yazıyor"dum" demekle yetiniyorum aşık olmak yazarlık yeteneğimi elimden alıyor sanırım! Ancak ben bunu fark ettiğimden müdahalede bulunma ihtiyacı hissettim. Tabii çok seviyorum "o" nu ama yazmaya da aşığım ( bunu duymasın bir tek ona aşık olduğumu sanıyor :) ) Yazmaya da okumaya da okunmaya da aşığım aslında. Şimdi siz benim bu yazımı okuyorsunuz ya, ben bunu hissedip çok mutlu olabiliyorum ( sebepsiz bir mutluluk gelir ya bazen okunmuşluğuma bağlıyorum ben bunu. Bunu da şimdi uydurdum tam bir üçkağıtçı eşittir ben yani ) Velhasıl seviyorum sizleri, var olun sevgili okur!

Yazmak istedim ben de etkileyici sözler,

Hani şu okurken birilerini kıskandıran türde kafiyeli şiirler.

Ama ne var ki tanımıyorum hala seni; yoksun ki sen, sana şiirler yazayım.

Kandırdım kendimi çoğu zaman buldum sandım seni.

Ama ya hayat kandırmış beni ya da ne bileyim işte bulamamışım seni.

Kimi zaman zoruma gitmiyor değil bu denli yok oluşun,

Ama geleceğin bir umut, ya o da olmasaydı?

Durun diyorum bazen,

Dursun dünya ağlayacağım.

Susturun herkesi, her şeyi.

Doya doya ağlayasım var, yasım var sen yoksun ya işte ondan.

Karanlığa kanat çırpan bir kuş misali,

Her an çarpacak gibi bir beton binaya, hızla yol almak seni bulacakmışçasına.

Belki de rüyada olmaktır aslında, ne bileyim.

Sahi ben hissediyor muyum gerçekten bunları?

bazen şöyle bir bakıyorum da yazdıklarıma; aslında yazdıklarım yazacaklarımın teminatı gibi sanki :) çok daha iyi şeyler yazabilirim değil mi sevgili okurlarım?

Bazen de bilirim ki her yeni gün yeni bir umut demektir. Bir an gelir ki uğruna satırlar tükettiğiniz duygularınız yerini yenilerine hatta yepyenilerine bırakır. Ve bilirim ki umut hiç bir zaman tükenmemelidir.