Yazmak istedim ben de etkileyici sözler,
Hani şu okurken birilerini kıskandıran türde kafiyeli
şiirler.
Ama ne var ki tanımıyorum hala seni; yoksun ki sen, sana
şiirler yazayım.
Kandırdım kendimi çoğu zaman buldum sandım seni.
Ama ya hayat kandırmış beni ya da ne bileyim işte
bulamamışım seni.
Kimi zaman zoruma gitmiyor değil bu denli yok oluşun,
Ama geleceğin bir umut, ya o da olmasaydı?
Durun diyorum bazen,
Dursun dünya ağlayacağım.
Susturun herkesi, her şeyi.
Doya doya ağlayasım var, yasım var sen yoksun ya işte ondan.
Karanlığa kanat çırpan bir kuş misali,
Her an çarpacak gibi bir beton binaya, hızla yol almak seni
bulacakmışçasına.
Belki de rüyada olmaktır aslında, ne bileyim.
Sahi ben hissediyor muyum gerçekten bunları?
